از صبح دارم با بچه ها سر وکله میزنم خیلی خسته ام. نمیدونم از شدت خستگیه یا خوندن خبر واژگونی اتوبوس دانش اموزای دختر کرمانی و مرگ شش نفرشون که نشستم یه دل سیر زار زدم الهی بمیرم واسه دل مادراشون مثلا بچه شون رو فرستادن اردو، دور از جون الیس فیلم های قبل تصادفشون و برف بازیشون رو میدیدم یاد الیسم میوفتادم.
البته هزار تا دلیل دیگه واسه زار زدن داشتم این تورم و گرونی وحشتناک ، کودکی و جوانیمون که تو جنگ و گرونی گذشت و هر روز خدا داره اوضاع خرابتر میشه. بلاتکلیفی میم که نمیدونه چیکار کنه با این اوضاع اقتصادی و بچه های کوچیک چطور بریم تهران زندگی کنیم و انگار منتفیه و بعدشم نمیدونم چی میشه شاید واسه همینه وقتی مادرشوهر گفت پسرای خواهرش برای تعطیلات از تهران اومدن بهشون غبطه خوردم اونا سالای اول ازدواجشون رفتن تهران و الان خونه دارن و زن و شوهر شغلای خوب . هر چقدر دختر این خاله رو دوست دارم از پسراش بدم میاد. پسر بزرگه خیلی زنش رو دوست داره و یه خاطره وحشتناک از اوایل عقدم دارم و تنفرم ازش بخاطر حرص درار بودن میم اون روزاست هر چقدر میم به من بی توجه بود این عاشق زنش بود.
وسطای نوشتن این پست میم زنگ زد با اونم دعوام شد مامانش بس نشسته تا برای ویزیت مجددش میم بیاد ببرتش تهران. دو هفته پیش میم بردش و اوردش. قرار بود دوشنبه بیاد حالا میگه زود میام که مامانمو ببرم برای ویزیت سه شنبه ش. از اینم حرصم درومد خوب یه سرشو اژانس بگیره. اصلا نمیگه ابن مسیر طولانی این جوون رو نندازم تو جاده. کلا امروز هر حرکتی از هرررر کسی حرصمو در میاره.
سالگرد خواهرمه. انقدر تو اون چند زوز بعدش اتفاقای بدی افتاد که رفتن خودش تو حاشیه رفت برای من. مسائلی پیش اومد که هنوز ترکشاش از این ور اونور بهم میرسه.
نانا گیر داده بود به خواهر بزرگه که میخوام بچه تو ببینم فکر میکرد نی نی داره خواهر هم گوشی رو برد پیش پسرش اونم با ناناو داانی سلام و احوالپرسی کرد منم کلی قربون صدقه ا ش رفتم. پشت کامپیوترش نشسته بود و گویا داشت درس میخوند رفتار بدی هم نکرد.
بعدا خواهر وسطی برام گفت که خواهر بزرگه گفته پسرم اصلا. از بچه های رها خوشش نمیاد و تحویلشون نگرفته.
هرچند میدونم چشه و چرا اینکارا رو میکنه اما خیلی از دستش ناراحت شدم. خواهر وسطی هم اخلاق بدی داره که من اصلا ندارمش اینه که وقتی دیگران پشت سر ادم حرف میزنن میاد میگه من اصلا اهل حرف بردن نیستم. بعدشم برگشت و گفت مامانم گفته رها نباید شب یلدا میومد اینجا مریضی بچه ش رو انداخت تو جون ما.طوری رفتار میکنن انگار غریبه ان. این حرفا باعث میشه بیماری عصبی علیرغم مصرف دارو عود کنه نمیدونم اینحا نوشتم ازش یا نه.فانتوسمی یا توهم بویایی که بخاطر اغسردگی دچارش شدم.وحشتناکه. الان فهمیدم تمام دوران بارداریم دچار افسردگی بودم و بویی که حس میکردم هیچ ربطی به ویار نداشته.
گاهی وقتا زندگی سخت میشه انقدر سخت که دلم میخواد ببوسم بذارمش کنار. از همین بچه داشتن بیزارم دیگه متعلق به خودم نیستم .
اصلا یادم نمیاد کی نوشتم حوصله چک کردن هم ندارم.
دو هفته پیش دو تا خاله هام رو دعوت کردم .این هفته هم همسر اومود ولی همس در حال بدو بدو بود. وقتی رفت جاش حسابی خالی شد.
باید دندون پزشکی برم. سونوی چگاپ سینه هم.
فکر میکنم یه ماه و نیمه ننوشتم. یه موقعی سر میزنم به پستهای قبلی بعد میبینم یه مدت طولانی چیزی ثبت نکردم همش از خودم میپرسم یعنی چی میکردم اون روزا.
هفته پیش خاله بزرگم اون ور دنیا به رحمت خدا رفت. زندگی خوبی داشت بچه های خوب شوهر خوب. چشم به راه دیدن نتیجه ش بود که فقط دوماه دیگه مونده بود تا تولدش، اما نشد. این خاله ام زن قدری بود. دلم براش نه تنگ شده نه میسوزه خاطره خوب چندانی ندارم ازش اتفاقا چند تا خاطره ناجور هم دارم. تمام مراسمش رو رفتم البته مراسمش خاص بود. کاش من یک صدم کیفیت زندگی خاله مرحومم رو داشته باشم.
این مدت الیس دوبار سرماخورده و اون دو تا هم یه بار همراهیش کردن. امیدوارم این سری نگیرن ازش.
قرص ضد افسردگی رو با مشورت دکتر شروع کردم. البته هنوز نرسیدم به دز مد نظرش. علایم پی ام اس هم کمی خفیف تر شده .
مامانم رفته تهران. دیروز بابام و برادرم رو گفتم ناهار اومدن پیشمون، بعد از ظهرم ماشین پدر شوهر رو قرض گرفتم با نانا و الیس اول رفتیم کلاس موسیقی الیس، بعد هم مرغ فروشی و دست اخر فروشگاه. ماشینو تحویل دادم و سالی رو گرفتم و تا اخر شب له بودم از شدت خستگی دلم میخواست بمیرم، دعوا، کتک کاری جیش، پی پی، جمع کردن هزار باره اسباب بازی از کف خونه، جارو دستی که جز لاینفک وجود خودم شده راه میرم جارو دستمه، کلی هم روزنامه باطله خریدم دنبالشونم واسه کف سرامیکا.شامشونو دادم با الیس دعوام شد برا میم عر زدم بهش گفتم تو سخت ترین شرایط تنها شدم هم زن خونه باید باشم هم مرد بیرون.بچه ها که خوابیدن انگار با جاذبه زمین یکی شده بودم. گاهی وقتا دلم میخواد برم یه خواب طولانی بدون دغدغه. صبح که بیدار شدم همچنان خسته گی تو تنم بود. دیشب وسط مرغ شستن یاد ارزوها و رویاهایی که تو جوونی داشتم و یه فنا رفتن افتادم همینجوری کنار سینک یه فصل گریه کردم. برای یه عده واقعا همینه زنده میمونن تا شاهد مرگ آرزوهاشون باشن.